Awak langsung tiada hak berbanding saya.
Sebab awak ialah...
anak lelaki dari keluarga Kumpulan Seungjin.
Serahkan Kumpulan Seungjin kepada saya, nenek.
Awak mesti masih menunggu ayah saya.
Berani awak.
Berani awak kata begitu!
Patutkah saya buangkan...
rasa menyesal itu dari awak?
Kenapa awak buat saya marah?
Awak tahu betapa saya menderita?
Patutkah saya buangkan perasaan itu dari awak?
Saya akan...
bantu ayah saya...
berehat...
dengan selesa sekarang.
Ya?
- Awak kata mereka hilang? - Ya.
Dia hilang bersama VIP semasa kami tiba.
Bagaimana dengan kamera pengawasan CCTV?
Semua kamera pengawasan CCTV di bilik telah dirosakkan.
Kami cuba dapatkan video di dalam dan sekeliling hospital.
Saya akan hantar sebaik sahaja kami menerimanya.
Kumpulkan semua rakaman sebelum jatuh ke tangan orang lain.
Cuba semua cara yang mungkin untuk cari mereka berdua.
Untuk pastikan pihak polis tidak masuk campur,
bertindak secara senyap.
Awak faham maksud saya?
Adakah mungkin Do Hyun...
pernah didera...
semasa dia masih kecil?
- Do Hyun cakap begitu? - Bangun!
Se Gi kata...
tanpa rasa bersalah, yang ibunya...
cuma duduk sahaja dan perhatikan penderaan itu.
Do Hyun takut dengan bilik bawah tanah.
Nampaknya dia dikunci dalam bilik bawah tanah...
dan sangat takut dengan seseorang.
Tapi malangnya, itu sahaja yang dia ingat.
Dia tidak dapat fikirkan siapa pelakunya...
dan punca penderaan itu.
Profesor.
Se Gi kata dia ingat semua memori Do Hyun yang hilang itu.
Adakah Se Gi sendiri...
- yang kata itu pada awak? - Mungkin Se Gi merupakan...
personaliti yang Do Hyun cipta untuk mengunci memori kejam itu...
- dari zaman kanak-kanaknya, bukan? - Bagaimana jika itu betul?
Jadi, Se Gi mungkin tahu kenapa Do Hyun...
perlu memisahkan dirinya...
kepada beberapa bahagian.
(Cha Do Hyun)
Cha Do Hyun?
Apa yang berlaku?
Bagaimana awak tahu saya ada di sini?
Kenapa ini?
Ada sesuatu berlaku?
Patutkah saya ambil Kumpulan Seungjin daripada mereka?
- Apa? - Jika awak mahu,
saya akan ambil Kumpulan Seungjin dari mereka...
dan berikan pada awak.
- Apa yang awak cakapkan ini? - Awak tidak mahu?
Saya akan ambil Kumpulan Seungjin dari mereka dan musnahkannya.
Se Gi, apa awak mahu buat sekarang?
Jadi,
jangan bunuh saya.
Saya tidak mahu hilang.
Saya tidak kisah...
walaupun perlu kekal sebagai ilusi Cha Do Hyun.
Jadi, biarkan sahaja saya bersama awak.
Mari pergi bersama saya.
Mari pergi.
Ri On.
Jangan buat masalah di sini.
Ibu bapa saya ada di dalam.
Awak langsung tiada hak berbanding saya.
Sebab awak ialah...
anak lelaki dari keluarga Kumpulan Seungjin.
Ri On. Tunggu.
Tolong dengar sebentar, Ri On.
Ri On, tunggu.
Ri On. Tolong lepaskan saya.
Oh Tuhan.
Hei, tunggu.
Hei...
kenapa kebelakangan ini awak berkelakuan begini?
- Awak selalunya memihak pada saya. - Saya masih memihak awak.
Sebab itulah...
saya buat begini pada awak.
Suatu hari nanti,
awak akan ingat saat ini dan berterima kasih pada saya.
Saya tidak faham apa yang awak cakapkan.
Jadi, percayakan saya sahaja.
Jangan suruh saya percayakan awak, awak juga perlu percayakan saya.
Hei, Ri On.
Ri On. Hei,
Oh Ri On. Buka pintu ini.
Mari selesaikan semua ini secara berdepan.
Ri On. Oh Ri On.
Maafkan saya.
Tidak kira berapa banyak saya fikirkan,
saya fikir saya mesti pergi.
Sebelum ini,
awak beritahu yang...
saya seorang profesional...
dan saya perlu pilih apa yang perlu dilakukan.
Saya mahu bertanggungjawab...
atas pilihan yang saya lakukan.
Selain itu,
saya tidak pasti bagaimana awak menerima ini,
tapi sudah terlewat...
bagi saya untuk bebas dari permainan ini.
Entah kenapa...
rasanya seperti saya ada kaitan dengan permainan ini juga.
Saya fikir...
saya juga perlu bertanggungjawab.
Jika saya jumpa ibu dan ayah kita,
saya mungkin akan berubah hati, jadi saya pergi tanpa jumpa mereka.
Jaga mereka, Oh Ri On.
Ikut saya. Saya akan hantar awak.
Awak tidak bawa kereta awak.
Sekarang, awak barulah seperti Ri On yang sebenar.
Hei, awak berat.
Awak terlalu berat untuk didukung.
Hei, awak tahu...
yang awak nampak pelik apabila awak serius?
Mengarut sahajalah.
Hanya awak sahaja yang tidak menyukainya.
Wanita lain akan jadi hilang akal apabila saya sedang serius.
Baiklah. Disebabkan awak popular, dukung saya hingga ke sana.
Pergi.
Baiklah.
Hei.
Patutkah kita buat...
perkara yang lama itu?
- Apa pula? - Perkara yang kita kerap buat...
- semasa masih kecil. - Apa maksud awak?
Hei, awak sudah hilang akal?
Awak sudah lupa kita sudah dewasa sekarang?
Saya tidak percaya yang awak mahu buat di sini.
Kenapa tidak? Marilah cuba.
Tidak, saya takkan buat.
"Jika awak tanya siapakah kami,"
"kami patut menjawab kerana belas ihsan."
"Untuk melindungi dunia daripada kemusnahan."
"Untuk menyatukan semua manusia di dalam negara ini."
"Untuk mengecam kejahatan kebenaran dan cinta."
"Untuk mencapai bintang-bintang di langit."
- Ri On. - Ri Jin.
"Pasukan Roket pergi dengan kelajuan cahaya."
"Menyerah sekarang atau bersedia untuk berlawan."
- Saya pergi dahulu. - Selamat jalan.
Awak kembali.
Kenapa awak belum tidur...
tapi duduk di sini?
Jika saya tertidur,
saya mungkin akan hilang.
Mungkin...
di antara Se Gi dan Do Hyun...
- Awak mahu tahu jika saya keliru? - Apa?
- Betul. - Pada mulanya saya keliru,
tapi sekarang tidak lagi.
Saya fikir Cha Do Hyun ialah Shin Se Gi...
dan Shin Se Gi...
bukan orang lain tapi Cha Do Hyun.
Mereka berdua...
saling menyerupai.
Ingat ini dengan baik.
29 Januari 2015.
Pada pukul 10.00 malam, 7 Januari 2015,
Masa permulaan kaunseling pertama kita.
Masa saya jatuh cinta pandang pertama pada awak.
Apabila saya jumpa persamaan di antara mereka,
saya harap mereka akan memahami...
dan saling berbaik.
Saya fikir Se Gi ialah kepingan rasa luka yang terlepas...
dari Do Hyun.
Mungkin dia luka yang perlu dijaga dengan baik...
dan perlu kerap dipeluk.
Tapi,
untuk siapa awak pulang ini?
Saya atau Cha Do Hyun?
Hentikan.
Awak masih belum buat keputusan.
Berhenti bercakap dan tidur.
Awak boleh pinjam bahu saya.
Seorang lelaki...
tidak perlu meminjam bahu seorang wanita.
Cuba teka siapa?
Oh Tuhan, itu Shin Se Gi.
Adakah Cha Do Hyun...
memang takkan kembali lagi?
Saya dengar yang Pengerusi Seo Tae Im pengsan.
Ada apa-apa yang berlaku?
- Dia sangat sihat. - Saya fikir,
cadangan yang bagus untuk bertunang sebelum mesyuarat pemegang saham.
Semuanya berjalan lancar mengikut perancangan.
Ini peluang awak untuk tarik mereka yang masih ragu-ragu.
Dapatkan pengaruh seramai yang mungkin.
Pergelutan kuasa...
bergantung kepada jumlah orang yang awak ada.
Adakah Timbalan Presiden Cha telah kembali?
Tidak,
dia masih lagi Shin Se Gi.
Ya.
Saya akan maklumkan dia di bandar lain atas urusan perniagaan,
jadi tunggu di rumah hari ini.
Tolong jaga dia dengan baik.
Saya tidak tahu berapa ramai orang yang bekerjasama...
melindungi timbalan presiden yang ponteng kerja.
Tidak hairanlah...
tiba-tiba awak mengupah setiausaha tambahan.
Timbalan presiden tidak begitu sihat.
Apa pun,
kenapa awak ke sini di awal pagi?
Suruh dia berhenti berpura sakit dan datang ke pejabat saya sekarang.
Apakah...
itu?
(Shin Se Gi, Cha Do Hyun)
Saya sediakan ini sebab awak susah buat pilihan.
Jika awak tidak boleh buat sendiri, serahkan kepada nasib.
Tapi sejujurnya, bukankah itu tidak adil?
Putarkan.
- Satu. - Satu...
- Dua. - Dua...
- Tiga. - Tiga...
Tidak guna!
Tidak guna.
Ini tidak dikira.
Se Gi. Kita tidak patut buat ini sekarang.
Kita mesti pergi kerja.
Presiden mencari awak.
Kita putarkan ini terlalu kuat.
Kita patut buat sekali lagi.
- Kita patut buat sekali lagi! - Baiklah.
Ini tidak dikira.
Jadi, mari ke sana dan bertenang.
- Mari ke sini. - Ini tidak dikira.
Betul, itu tidak dikira.
Jadi, mari bercakap dengan saya sekarang.
Itu sememangnya tidak dikira.
Memang tidak dikira.
Sejelasnya awak kata yang itu tidak dikira.
Baiklah. Itu tidak dikira.
Saya belum buat pilihan lagi.
Sebaliknya...
Sebaliknya apa?
Supaya saya boleh pilih awak secara sukarela,
cuba tunjukkan tarikan awak kepada saya.
Apa lagi yang boleh buat untuk awak tertarik pada saya?
Kewujudan saya sendiri sudah sangat menarik.
Jika tunjukkan tarikan yang awak tiada, tapi Do Hyun ada...
awak akan nampak lebih menarik bagi saya.
Budak itu ada sebarang tarikan?
Dia lebih bertimbang rasa terhadap orang lain...
dan selalu bertanggungjawab atas apa yang dia buat.
Itu bukan tarikan tapi kelemahan yang paling teruk.
Awak mahu buat atau tidak?
Kenapa pula saya patut buat begitu?
Saya cuma diri saya.
Jadi, awak tidak patut berpura menjadi Do Hyun.
Kenapa awak berpura jadi dirinya dan rosakkan dunia dia?
Perlukah awak tanya itu?
Sebab dia rosakkan dunia saya dahulu.
Dia cuba ambil awak dari saya.
Saya sudah kata! Saya belum jadi milik awak lagi!
Oleh sebab dunia awak itu penting,
dunia Do Hyun juga penting.
Jika awak berdua saling kekalkan rasa hormat,
kewujudan awak berdua yang aman adalah satu kemungkinan.
Jadi, bila awak berada di dunia Do Hyun,
tolong berkelakuan seperti dia, ya?
Itu tidak adil.
Sekurang-kurangnya, itu lebih adil daripada roda berputar itu.
Saya akan cakap perkara sama kepada Do Hyun juga.
Saya akan suruh dia cuba tarikan yang awak ada...
dan cuba menawan saya.
Saya juga akan suruh dia hormati dan memahami dunia awak.
Disebabkan Do Hyun seorang yang baik,
saya pasti dia akan buat yang terbaik.
Bagaimana?
Awak mahu buat atau tidak?
Apa yang saya patut buat dengan terperinci?
Pertama, jangan cepat hilang sabar.
- Adakah itu mungkin? - Kedua,
tidak kira betapa awak marah,
- jangan mengganas. - Adakah itu boleh dilakukan?
Ketiga, jangan rosakkan...
rasa hormat satu sama lain.
Dia sudah tiada kehormatan untuk dirosakkan.
Baiklah. Saya faham.
Jadi, saya akan biarkan roda berputar itu dikira.
Awak setuju?
Setuju?
Awak setuju?
Saya setuju.
Se Gi, awak sudah bersedia?
Awak takkan pergi kerja...
dengan berpakaian begini, bukan?
Awak mahu saya pergi kerja.
Awak sudah lupa? Awak tidak boleh rosakkan rasa hormat satu sama lain.
Do Hyun, si tidak guna itu.
Mesti jaga rasa hormat dengan selekeh.
Tanggalkan. Budak baik.
Mari ke sini.
Nampak bagus sekarang.
Mari...
tutup dahi awak sedikit.
Apa yang awak buat?
Ini maruah saya yang masih tinggal.
Pada saat awak sentuh rambut ini, semua rundingan batal.
Baiklah, Se Gi. Tunjukkan dahi awak itu.
Mari serlahkan seluruh dahi awak.
Tunggu saya, Se Gi.
Oh Tuhan.
Awak sangat menawan.
Saya tertanya-tanya anak perempuan siapa ini.
Awak berlebihan lagi.
Dia tidak berlebihan. Awak memang cantik.
Cik Jung, buatkan garisan tepi lebih ketat.
- Nampak agak longgar. - Ya, puan.
Biar saya lihat.
Sila pusing.
Di sini.
- Awak rasa tidak selesa? - Tidak mengapa.
Baiklah. Sekarang, garisannya nampak lebih cantik.
Malangnya hanya kita yang lihat saat yang indah ini.
Orang yang sepatutnya lihat dia tiada di sini.
Dia sibuk bekerja. Jangan marahkan dia.
Cik Jung, ada satu gaun dengan hiasan di garisan pinggang.
Gaun koktel. Saya mahu lihat yang itu juga.
Baiklah, puan.
Chae Yeon, yang mana satu awak suka?
- Chae Yeon. - Apa?
Saya suka kedua-duanya.
Maafkan saya. Saya mahu ke tandas dahulu.
Tahniah ke atas pertunangan kawan lama saya.
Awak serius?
Sebenarnya,
saya tiada pilihan lain.
Awak tidak berani tinggalkan Ki Joon...
dan saya tidak berani menahan awak.
Jadi, tiada apa boleh saya buat melainkan ucapkan tahniah.
Tapi,
itu memang menyakitkan.
Boleh awak percaya...
yang saya cuma melihat...
seorang wanita selama 10 tahun ini?
Saya langsung tidak boleh pegang tangan awak...
atau berminat dengan wanita lain.
Orang lain mungkin akan ketawakan saya tentang itu.
Jadi, saya ubah fikiran.
Apa maksud awak, awak berubah fikiran?
Saya akan berikan awak peluang untuk memilih.
Jika awak mahu,
walaupun selepas bertunang,
kita boleh saling bertemu...
tanpa diketahui Ki Joon.
Tanpa sesiapa pun tahu.
Fikir baik-baik.
Tapi, jangan buat saya tunggu terlalu lama.
Baiklah.
Tali leher ini melemaskan.
Adakah awak ahli kongsi gelap?
Luruskan tali leher itu.
Jangan bawa beg tangan itu.
Kenapa? Saya sukakannya.
Saya tidak suka. Saya akan belikan yang lain, jadi simpan beg itu.
Bukannya beg, mungkin awak tidak suka orang yang berikannya.
Saya sudah kata jangan cakap tentang perempuan itu.
Simpan beg ini.
Awak tidak mahu?
Jadi,
saya tidak mahu pakai tali leher ini.
Awak budak kecil? Pakai. Sekarang kita di tempat kerja.
- Saya tidak mahu pakai. - Pakailah.
- Saya tidak mahu, jauhkan ini. - Tidak, pakailah.
Saya tidak mahu. Saya tidak mahu pakai. Jauhkan ini.
- Tidak, pakailah. - Apa yang awak berdua buat?
Kita berada di tempat kerja.
Maafkan saya. Ini sebab dia langsung tidak dengar cakap saya.
Jadi, saya suruh awak jauhkan ini.
Sekarang,
tolong pergi jumpa presiden dahulu.
Kami tunggu di pejabat awak.
Kita takkan pergi bersama dia?
Dia mahu jumpa Encik Cha seorang sahaja.
Jangan buat saya naik marah.
Jangan jadi ganas.
Jangan rosakkan rasa hormat.
Jangan hilang sabar. Jangan jadi ganas.
Jangan rosakkan rasa hormat itu.
Bagaimana awak latih dia menjadi begitu baik?
Saya tidak tahu jika dia dilatih atau tidak.
Awak tahu Rocking, kumpulan lima lelaki di syarikat kita?
Perlukah saya tahu tentang itu?
- Jangan hilang sabar. - Kontrak ketua kumpulan itu,
Jeai akan tamat tidak lama lagi.
Sebelum dia menjadi ejen bebas,
- lanjutkan kontraknya. - Jangan mengganas.
Itu takkan mudah.
Saya terkelu dengan syarat-syarat yang dia tawarkan.
Tidak mungkin awak lebih terkelu dari saya sekarang ini.
Saya tidak tahu dari mana dia dapat skrip...
filem Pengarah Cha Min Seok yang diusahakan...
oleh Syarikat Hiburan ID.
Dia bertegas takkan lanjutkan kontrak dengan kita...
melainkan kita benarkan dia...
melakonkan watak utama filem itu.
Jadi, awak boleh biarkan dia ambil watak utama...
dan tandatangan kontrak itu lagi.
Saya tidak boleh buat begitu.
Sebab lakonannya sangat teruk.
Jadi, lupakan sahaja untuk sambung kontrak dia.
Saya juga tidak boleh buat begitu.
Keuntungan setahun Rocking melebihi 80 juta dolar.
Jadi,
awak mahu saya buatkan dia lupakan tentang filem itu...
dan hanya tandatangan kontrak?
Tunjukkan kemahiran yang awak guna semasa dapatkan Omega Tiga.
Sekarang, awak mahu saya buat kerja begitu?
Awak boleh sahaja kata yang awak mahu musnahkan saya.
Awak menyeksa saya dengan cara yang sangat jelas.
Adakah itu kerana awak belajar di luar negara?
Saya tidak boleh bersabar dengan awak tanpa had.
- Awak mahu mati? - Tidak mungkin.
Saya mahu hidup lebih dari orang lain.
- Sebab itulah... - Kedua,
tidak kira betapa awak marah, jangan mengganas.
Kepala awak masih di situ, awak tahu.
Jeai?
Adakah awak kata, Jeai?
Berapa kali awak perlu tanya?
Jeai, Oh Tuhan.
Terima kasih.
Apa yang dia buat?
Hei.
Oh Tuhan.
Ini Timbalan Presiden Cha Do Hyun.
Adakah nama awak Neai?
Encik Cha, dia bukan Neai.
Namanya Jeai.
Namanya kedengaran sopan.
Awak kata mahukan watak utama dalam filem Pengarah Cha?
Jika awak tidak terima syarat saya, saya akan jadi ejen bebas.
Jadi,
- Maafkan saya. - Saya minta maaf, Jeai.
Oh Tuhan.
- Jangan buat begini depan mereka. - Ikut saya.
Saya kata jangan buat begini di hadapan mereka.
Maafkan saya.
Awaklah...
Adakah jari itu...
menunjuk ke arah saya?
Hei, berhenti.
- Dia ialah timbalan presiden. - Budak itu timbalan presiden?
Mengarut.
Tidak seperti nama awak, awak sangat biadab.
Duduk.
Sekarang, saya faham. Awak memberontak...
untuk lanjutkan kontrak dengan saya, bukan?
Jeai.
- Apakah itu? - Apa yang berlaku?
- Oh Tuhan. - Apakah...
Kenapa ini?
Mari ke sini sementara saya masih baik dengan awak.
Awak semua memang mengarut.
Saya tidak boleh tandatangan. Saya tidak mahu.
Rundingan ini tamat.
Jika awak berkelakuan kurang sopan seperti ini,
saya akan tanam awak tanpa diketahui sesiapa.
Lepaskan saya. Saya kata, lepaskan.
Itu bukan jawapan yang saya mahu.
Maafkan saya.
Saya akan lanjutkan kontrak itu.
Apa yang awak kata?
Apa yang awak buat?
Tidak mungkin. Awak memang sukakan saya?
Adakah awak mahu...
berlakon dalam filem itu...
atau itu cuma alasan untuk tidak menyambung kontrak?
Sudah tentu saya mahu berlakon dalam filem itu.
Tapi agensi suruh saya jangan fikir tentangnya langsung.
Jadi, jika saya benarkan awak berlakon dalam filem itu,
awak akan tandatangan kontrak itu?
Awak akan benarkan saya berlakon filem itu?
Selepas melihat lakonan awak.
Saya mahu menjadi raja.
Tapi jika saya perlu bunuh seseorang untuk jadi raja,
saya tidak mahu menjadi raja.
Seterusnya.
Awak cuma perlu hidup untuk esok.
Hanya mereka yang hidup untuk esok...
akan dibunuh oleh mereka yang cuma hidup untuk hari ini.
Saya cuma hidup untuk hari ini.
Seterusnya.
Cakaplah ianya diterima.
Ianya diterima.
Saya tidak pernah lihat lakonan yang teruk.
Ini satu strategi bijak yang sesuai dengan gaya.
Teruskan usaha yang bagus ini.
Jangan lupa niat pertama awak, ya?
Jadi,
awak tiada masalah dengan menyambung kontrak?
Ya.
Biar dia tandatangan kontrak sekarang untuk filem...
dan sambungkan...
- sebelum dia berubah fikiran. - Encik Cha.
Encik Cha. Ini tidak betul.
- Encik Cha. - Tunggu.
Bagaimana awak uruskan begitu dan keluar?
Apa salah saya?
Daripada suruh dia lupakan dengan filem itu,
bagaimana awak ambil dia berlakon?
Saya tidak peduli tentang itu.
Tidak mengapa asalkan kita lanjutkan kontrak dengan dia.
Ki Joon, lelaki itu, patutnya dalam masalah juga.
Jadi, Do Hyun terpaksa selesaikan masalah ini lagi.
Jadi...
Maksud saya...
Apa yang perlu saya buat?
Awak buat tugas yang bagus.
Saya yang salah.
Saya buat apa yang awak suruh.
Awak kata jangan naik marah. Jadi, saya tahan marah.
Awak kata jangan jadi ganas, jadi saya tidak mengganas.
Awak kata jangan rosakkan rasa hormat, jadi saya datang bekerja.
Kenapa awak perlu sebut tentang Do Hyun sekarang ini?
Kenapa?
Maafkan saya.
Saya bersalah.
Terima kasih kerana berpegang pada janji.
Saya maksudkannya.
Saya tahu pasti sukar bagi awak, tapi awak bersabar. Terima kasih.
Terima kasih...
sebab berpegang pada janji.
Ke mana awak mahu pergi? Awak di tempat kerja.
Saya sudah banyak bekerja dan penat berlakon menjadi Do Hyun.
Saya akan berseronok dengan awak sekarang.
Awak baru sahaja datang bekerja.
Ia telah makan umpan.
Apa yang awak buat?
Lakukannya, Shin Se Gi.
Tarik lagi.
Teruskan.
(Awaklah bintang saya.)
(Anjing Shin Se Gi)
(Pilih saya.)
Ini nampak bagus.
Apa dia? Awak mahu ke mana? Tunggu.
Tunggu. Kenapa awak ke sini?
Saya...
tidak suka gaya awak.
Solekan itu nampak teruk.
Awak perlukan penjagaan kulit juga.
Kenapa dengan kulit dan solekan saya?
Hei, mari ke sini.
- Oh Tuhan. - Saya tahu ini sukar...
tapi solekan wanita ini.
Baiklah. Ini, ini, dan itu.
- Bungkuskan semuanya. - Baiklah.
Awak tidak perlu beli begitu banyak.
- Saya bertegas. - Tidak mengapa.
Lagipun, semua itu duit Do Hyun...
tapi duit awak juga.
Baiklah, terima kasih untuk hadiah ini.
Tapi saya mahu berikan satu kepada seseorang sebagai hadiah,
jadi biar saya bayar untuk yang satu itu, ya?
Dia selalu sebut Do Hyun.
Adakah saya patut pakai di bibir?
Mulai sekarang,
daripada kata, "Bunuhlah saya"...
cakap, "Sembuhkan saya" agar orang lain boleh bantu awak.
Dengan begitu, awak berdua takkan mati.
- "Tanda aman". - Jadi...
jangan bunuh saya.
Awak semua...
masih lagi hidup di dalam ini.
Bukan seperti kepingan teka-teki yang bertaburan lagi...
tapi seperti kepingan teka-teki yang di tempat yang betul...
sebagai gambaran yang lebih hebat...
dan lelaki yang hebat bernama...
Cha Do Hyun.
Se Gi.
Saya mahu minta tolong dari awak.
Minta tolong?
Apakah dia?
Luka di hati awak.
Boleh awak berkongsi...
perasaan itu sedikit dengan Do Hyun sekarang ini?
Apa yang awak mahu katakan?
Awak bertahan bebanan kenangan kanak-kanak sendirian.
Awak tidak boleh berkongsi dengan Do Hyun sekarang?
Jadi,
awak dan Do Hyun...
akan rasa lebih selesa. Awak tidak fikir begitu?
Berkongsi memori itu?
- Dengan budak lemah itu? - Dia tidak lemah.
Do Hyun...
lebih kuat dari apa yang awak fikir.
Awak dan personaliti lain akan menghilang...
pada ketika perlu bertanggungjawab.
Tapi Do Hyun muncul bila perlu pikul tanggungjawab itu,
dan uruskan apa yang tinggal dengan diam.
Itulah bukti...
yang menunjukkan Do Hyun kuat.
Dia mampu mengatasi...
dan berdepan dengan pelbagai masalah.
Jadi sekarang ini,
boleh awak kongsi sedikit kesakitan itu?
Se Gi. Awak mahu ke mana?
Saya mahu pulang ke pejabat.
Awak rosakkan mood suasana.
Seolah-olah kita berjanji temu dengan tiga orang.
Maafkan saya.
Saya...
telah melampau.
Walaupun saya tidak begitu faham,
saya berikan awak nasihat.
Maafkan saya.
Saya minta maaf, Se Gi.
Ke mana awak berdua pergi?
Kenapa? Ada masalah di syarikat?
Bukan di syarikat,
tapi sesuatu berlaku di rumah awak.
- Pengerusi Seo mahu jumpa awak. - Betulkah?
Jadi, saya patut pergi jumpa dia.
Reaksinya agak perlahan dari yang dijangka.
Saya kecewa.
Saya akan memandu sekarang.
Cik Oh, awak boleh pergi ke rumah dia...
atau buat hal peribadi. Terpulang pada awak.
Susah untuk cari awak nanti, jadi tunggu sahaja di pejabat.
Tinggalkan nota kecil jika mahu ke tempat lain.
Jadi, saya akan telefon awak jika sesuatu berlaku.
- Baiklah. - Mari naik kereta saya.
- Saya akan bawa awak ke rumah. - Tidak,
saya akan memandu.
Sebab saya sangat tahu...
di mana rumah teruk itu berada.
- Ibu. - Di mana awak sekarang, Ri Jin?
Patutkah saya pergi pada awak? Atau awak mahu datang jumpa saya?
Saya akan lupakan sebab ayah awak minta saya bersabar.
Sayalah ayah itu.
Baiklah. Saya minta maaf.
Awak tahu apa akan berlaku jika buat lagi, bukan?
Saya takkan maafkan awak.
Saya tidak boleh buat apa-apa untuk halang dia nanti.
Ibu.
Ibu saya.
Sayuran berperasa cepat basi, jadi makan segera...
sama ada awak campur atau goreng dengan nasi.
Sayuran ibu beri sebelum ini masih ada dalam peti sejuk.
Ibu, ini terlalu banyak untuk Ri Jin makan sendirian.
Tidak mungkin.
Dia cuma pulang sekali seminggu. Dia patut makan sebanyak ini.
- Itu betul. - Sayang, air mesti sudah mendidih.
- Ambil dan buatkan sup itik. - Baiklah.
Hei, Ri On. Ikut ayah.
- Ada seekor itik yang tinggal. - Betul.
Saya ada belikan sesuatu untuk awak.
- Apa? - Mari ke sini.
Apakah dia?
Saya kerap dengar yang saya cantik ketika masih muda,
tapi saya nampak tua pada waktu petang berbanding pagi sekarang.
Apa maksud awak? Awak masih lagi cantik.
Lihatlah saya.
Garis rahang saya menarik, bukan?
Bagaimana dengan saya? Saya nampak cantik?
Kenapa? Ada masalah?
Tidak. Saya cuma risau awak mungkin kelihatan...
seperti adik saya jika awak kelihatan jauh lebih muda.
Oh Tuhan. Hei, awak sangat kelakar.
- Ri Jin. - Ya?
Beritahu saya secara rahsia.
Rumah hartawan mana awak pergi untuk menjaga pesakit?
Ibu.
Awak tidak patut beritahu sesiapa tentang hal ini, ya?
Saya takkan beritahu.
Awak tidak boleh percayakan saya?
Saya...
tidak boleh beritahu awak.
Oh Tuhan.
Adakah awak...
pergi ke rumah nenek awak semalam?
Orang yang menyebabkan Pengerusi Seo jatuh pengsan...
- ialah awak? - Itu masalah awak.
Apa gunanya jika awak sedar tentang itu sekarang?
Awak patut halang saya sebelum ia berlaku.
Beritahu saya apa awak telah buat.
Lebih baik awak ingat.
Keluarga awak tidak patut tahu Cha Do Hyun ada masalah kesihatan.
Jika mereka tahu,
itu takkan mendatangkan kebaikan kepada awak juga.
Saya tidak pasti.
Jika dunia tahu Cha Do Hyun ada kecelaruan personaliti pelbagai,
adakah saya atau dia...
yang akan jadi lebih teruk?
(Sijil Bon)
(Bon Kumpulan Seungjin, Lima Juta Dolar)
- Di mana Pengerusi Seo? - Dia di bilik belajar.
Awak boleh pergi sekarang.
Saya berjumpa awak lagi, nenek.
Jadi,
awak sudah fikirkan?
Adakah...
- Joon Pyo selamat? - Saya tidak pasti.
Perubatan bukan bidang saya.
Jika ada sesuatu berlaku kepada Joon Pyo...
Sebab itulah saya suruh awak beri Kumpulan Seungjin pada saya...
dan hidup selesa...
di samping anak lelaki awak selamanya, nenek.
Dia anak lelaki saya,
tapi dia juga satu-satunya ayah awak.
Walaupun awak hilang akal disebabkan ketamakan,
bagaimana awak boleh buat begitu kepada ayah sendiri?
Awak sudah lupa apa ayah awak buat untuk awak?
Saya tidak boleh lupakan walau saya mahu.
Ayah jenis apakah dia kepada saya...
dan lelaki bergelar ayah itu telah buat kepada saya.
Saya tidak tahu apa yang awak ingat sebenarnya,
tapi ada sesuatu yang saya boleh beritahu awak dengan pasti.
Pada hari itu, 21 tahun yang lalu,
ayah awak yang selamatkan awak...
dalam kebakaran itu.
Anak lelaki saya, Joon Pyo yang menyelamatkan awak...
dan terperangkap dalam situasi itu.
Saya tidak pernah minta untuk diselamatkan.
Saya tidak merayu untuk nyawa saya diselamatkan!
Dia patut selamatkan budak itu.
Berbanding saya, dia patut selamatkan budak itu...
jika dia ialah manusia.
Saya akan rampas seluruh Kumpulan Seungjin...
dan berikan kepadanya.
Untuk balas bagi apa yang terjadi padanya sebelum ini.
Buatlah keputusan, nenek.
Adakah awak akan pilih nyawa anak awak...
atau Kumpulan Seungjin?
Saya takkan biarkan...
awak memilikinya.
Awak tidak kata akan pilih anak...
berbanding dari Kumpulan Seungjin.
Saya pastinya sudah berikan awak peluang.
Awak yang memilih syarikat berbanding anak sendiri.
Orang yang melepaskan peluang untuk menyelamatkan nyawanya...
bukanlah orang lain melainkan awak,
Pengerusi Seo.
Ikut dia segera.
Ri On.
Dia mahu tumpangkan saya, tapi ke mana dia pergi?
Keadaan meja mewakili keadaan mental pemiliknya.
Saya boleh bayangkan keadaan minda awak.
(Kumpulan Seungjin, Seo Tae Im)
(Rahsia Keluarga Hartawan)
Ri Jin.
Ri On.
Apakah...
semua ini?
Beritahu saya.
Apakah niat awak?
Apa kaitan awak dengan dia...
sehingga menyiasat latar belakangnya seperti ini?
Awak larang saya untuk menyebut...
nama Cha Do Hyun...
di depan ibu dan ayah...
dan untuk tidak sebut tentang Kumpulan Seungjin.
Disebabkan hal ini, bukan?
Betul, bukan?
Jangan pergi.
Mari bermain dengan saya.
Dia patut menyelamatkan budak itu.
Berbanding saya, dia patut selamatkan budak itu.
Pada hari itu, 21 tahun lalu,
ayah awak yang menyelamatkan awak dalam kebakaran itu.
Anak lelaki saya, Joon Pyo yang menyelamatkan awak...
Dia patut selamatkan budak itu.
Berbanding saya, dia patut selamatkan budak itu...
jika dia ialah manusia.
Di manakah saya?
Adakah ini bilik bawah tanah lagi?
Apakah ini?
Apa yang dia mahu buat?
Di bilik bawah tanah itu...
ada orang lain juga.
Siapakah dia?
Siapa awak? Siapa awak sebenarnya?
Ayah.
Bagaimana...
Ayah.
Ayah. Saya minta maaf.
Saya minta maaf, ayah.
(Kill Me Heal Me)
Berani awak bermain dengan nyawa ayah awak sendiri?
Saya tidak patut terima awak dan ibu awak.
Sakitnya.
Saya minta maaf dan berterima kasih.
Ini sungguh licik dan kejam.
Saya tertanya-tanya jika awak boleh...
menghadapi kesakitan itu.
Awak mesti kuat.
Saya merupakan nenek kepada Timbalan Presiden Cha Do Hyun.
Penyakitnya digelar kecelaruan personaliti pelbagai.
Jika awak boleh, saya juga boleh...
kerana awak bukanlah orang lain.